sirattan gecmek

kavurucu col sicaginda kalabalik O'nu (asm) karsilamak icin toplanmis, butun kapilar O'nun icin acilmisti. herkes O'na kendi hanesinin yolunu isaret ediyordu.
nasil bir yol secseydi ki bir tek gucenen olmasin, arkada mahzun bakislar birakilmasin.

derken serbest birakti binitinin dizginini. kimsecikler itiraz etmezdi zira bir devenin kararina. ne hikmetli ve ne adil bir karar! lakin asil takdire sayan olan, kendisinin bastan riza gostermis olmasi boylesi bir hakemlige.

bizler O (asm) degiliz. olamayiz da. bizim tercihimizi nefesini tutarak bekleyenler de yok. bir tarafa meyletsek baska tarafta gönlü kiriklar da birakmis olmayacagiz. gel gör ki, onumuzde goze gorunmeyen kapi icre kapilar, farkli farkli yürünebilir yollar var. kapilardan hangisi bizim icin en hayirlisidir? hangi yol müstakim olanidir? bilmiyoruz, bilemiyoruz.

simdi asil mesele su. bizleri bugunden yarina tasiyan kaderimiz acaba o bahsi gecen binit misali birsey midir? biz de dumeni ona birakip yalniz kürek cekmekle mi mesgul olsak yoksa? hem nasil bir seydir dizginleri ona teslim etmek. yüregin götürdügü yere gitmek gibi bir sey midir bu is? hadi diyelim teslim etmis olduk bir sekilde dizginleri. Hazreti peygamberin (sav) devesinin kararina riza gosterdigi gibi biz de bastan razi miyiz her sonuca? oyle ya, O'nun (asm) devesi fakir mi fakir bir kapida cokuvermisti!