meselemiz

'nereye gideceğini bilmeyen gemiye hiçbir rüzgar yardım edemez' derler. doğrudur...
haritayı önüne aldığında parmağını üzerine koyup, 'işte buraya!' diyebilmek önemlidir. Çok şükür ki bugünün insanı ve muslumani hedefsizlik problemini aşmış gorunmektedir. Belki uğruna hak ettigi gayreti gösteremediğimiz iddia edilebilir ama hulyasini kurdugumuz yolunda oldugumuz bir menzilimiz var. Yani, hedefse hedef yol almaksa yol almak... Vardik mi peki hedefimize? Hayir,bitmiyor bir turlu bu hay huyumuz. Nerede yanlış yapiyoruznbiz? Hedefimizi doğru seçtiğimize dair zerrece şüphemiz yokken niçin vasıl olamıyoruz hedefimize? Can havliyle koşar gibi gidişimiz niçin bir sükun bulmaz?
kabahati atasözlerinde mi aramalıyız yoksa?
hayır bence. biz haritada kendimize hedefler işaretlerken asıl meseleyi unuttuk galiba; 'biz neredeyiz'i hakkıyla sormadık kendimize, zeminimizi kaybedisimizi farkedemedik.
Yoksa yukardaki deyişi söyle mi formüle etmeliyiz:
Nerede olduğunu bilmeyene hiç bir harita yol gosteremez!.