dunya halleri

diger butun azalar sapasaglam olsa da vucudun kucuk bir yerindeki bir hastalik insanin keyfini kacirmaya yetiyor. kendi derdimizi bir sekilde halletmis olsakta aile fertlerinin birisinden aldigimiz kotu bir haber uzuyor bizi. ya da sehrimizden, ulkemizden bir haber...

"larahate fiddunya" diyen (sav), hikmetle demis elbet...

babaannemin yeniden hastalandigi haberini aldim. artik ayakta gecirdigi gunler istisna olmaya basladi.

uc sene evvel tanistigim felsefeci arkadasimdan iki gun once dinledigim ve beni derinden etkileyen sozleri de kaydetmeliyim buraya:

"yer yuzunde hic bir sistem, hic bir ideoloji, hic bir din yoktur ki onda kismen dogruluklar ya da insani kendine ceken bir yon bulunmasin. adi ister kapitalizm, ister marksizm, ister budizm, ister ateizm olsun, bu boyledir.
fakat, insanin kem aklini, hem kalbini, hem vicdanini, hem ideallerini, hem hayallerini tatmin ederek insani cepecevre kusatan tek sistem islamdir. sosyal tabakalarin hepsine birden hitap etmesi bakimindan da islam essiz gorunuyor. oyle bir sistemki islamiyet, insana dogumundan olumune kadar yoldas olabiliyor, hic bir yerde, hic bir zaman yolda birakmiyor ve pisman etmiyor."

uc sene once "tanri var mi, yok mu?" diye tartisan hakikat yolcusu bu arkadas belliki uc senede 30 yillik mesafe katetmis.

ic ice yasadigim bu iki hissi yine ic ice yazayim dedim.
insallah babaannemin bu maddi hastaligi ona manen sifa olur...
gorelim mevla neyler...