ufka bakan birisinin bakisinin neleri kusattiginin (ihata-i nazar) en dogru tesbiti ancak tam onun baktigi noktadan bakabilmekle mumkundur.
bir insani tam manasiyla anlayabilmenin care-i yeganesi de, onun durdugu yerden hayata bakabilmektir. baska turlusu ya eksik gedik kalacak ya da istifhamlarla orulmus bir zandan oteye gecmeyecektir.