anlasilmak

bazan muhataplarimca anlasilmadigim hissine kapiliyorum.
kabahati derhal muhataplara atmak kolaycilik olur herhalde.
meramimi tam manasiyla ifade edemiyor da olabilirim ama asil mesele bu degil sanki.
asil mesele, insanlarla anlasma bicimimde.
ben surekli anlatmaya odaklaniyorum.
halbuki,
butun kelimelerini butun cumlelerini hep bir seyler anlatmaya adayanlar ne kadar ayni dili konusuyor gibi gozukselerde anlasamazlar, anlasilamazlar.
yalnizca anlamaya calisanlar anlasabilirler, anlasilabilirler.
dinlemek suretiyle anlamaya calismak degil kasdettigim, dusunurken ve konusurken de anlamaya calismak.
ogrencileri her defasinda wittgenstein'in isledigi mevzuyla yaka paca olusuna sahit olurlarmis.
heidegger, gercek hocanin kursuden hep birseyler anlatmaya calisan degil ogrencileriyle beraber konuyu anlamaya calisan kisi oldugunu soyler.

surekli bir seyler anlatmaya calisarak farkinda olmadan peygamberlik mi tasliyoruz yoksa.
'baskalari adina dusunmek' diye bir sey var midir gercekten?

anlasilmaya dair verilecek bir hukum varsa, o da anlatmaya degil anlamaya dair kafa yormak gerektigidir.