tecessüs

herhangi bir misafirlige gidisimde, "gittiginiz yerde merakli bakislarla sagi solu gozetlemeyin; gozunuz duvarlara ve esyalara takilip kalmasin, ayiptir." diyen osmanli bakiyesi rahmetli babaannemin adap erkan derslerini uygulamaya gayret ederim.
zaten eski ailelerin, hayatlarinin her cuz'unu ince bir sanatin icrasi gibi yasamalarina hayran olmamak mumkun mu!
yeni adim attigim bir evin dibini kosesini merakli merakli suzmekten iste bu sebepten mumkun mertebe hazer ederim. yine de bakacak, dikkat edecek olsam ne carpardi nazarima diye zihnimi soyle bir yokluyorum da;
herhalde mesela salondaki mobilyalar degil de duvardaki tablolar ilisirdi gozume.
esyalarin coklugu, markasi alakadar etmezdi beni. ne kadari el emegi ve goz nuruydu, butun tecessusum bu sorunun cevabina odaklanirdi.
yeniyle beraber gelenegin izlerini de arardim muhakkak. sark kosesi fantazileri degil geleneken kasdettigim, aile gelenegi.
sofrada kac cesit yemek oldugu degil sofranin hazirlanis sekli etkilerdi beni.
calisma odasinda ilkin sozlukleri arardi gozum, var miydi ve el atina, bas ucuna ne mesafedeydiler?

neyse 've hakeza' diyeyim, daha uzatmiyayim. uzatip da incitmeyeyim nenecigimin ruhunu...