yorgunluk

tasa dondum. ne hissedebiliyorum, ne de bir istikamet tayinine takatim var. kactigim yok. huzunse huzun. onu da yasamak isterim. keder, sevinc, tasa, umut her neyse raziyim. yeter ki bir adi olsun. birer birer gelsinler.
ne yazik ki, hisler kalp tellerine konmus urkek serce misalidir bugun. cok cabuk urkuyor, pir diye ucup gidiveriyorlar.
eski hayatlarin en iyi yonu muayyen olusundaydi herhalde.
hatirlarim,
eger aileden everilecek kimse varsa o yil hep o kunusulurdu.
yitirilenlerin ardindan tutulan yaslar senelerin afakini tutardi. cesme basinda rast geldigi bır bakisa omur boyu carpilan nicelerini bilirim. simdi oyle degil. his yorgunu olmusuz. bir gunde binbir his kesiyor yolumuzu. nicin sevinelim, nicin uzulelim bilmiyoruz.
ve iste ben bu yaziyi bitiremeden birakiyorum.
halbuki sevinecek ne cok seyim var.
yoksa, elini kaldirmaya takati kalmamis galip boksor gibi miyim.
bilmiyorum, bilmiyorum...